Przez lata o ADHD mówiło się niemal wyłącznie w języku deficytów. Brak koncentracji, brak dyscypliny, brak stabilności. Jako psycholodzy przyzwyczailiśmy się do łatania dziur, zamiast patrzeć na to, co pod tymi brakami realnie drzemie. A prawda jest taka, że współczesna wiedza o neuroróżnorodności rzuca na ten temat zupełnie inne światło. Jeśli tylko nauczysz się zarządzać specyficzną architekturą swojego mózgu, odkryjesz, że cechy, które świat uznawał za wady, w odpowiednich

Przez dziesięciolecia patrzyliśmy na ADHD niemal wyłącznie przez pryzmat genetyki i biologii – jako na prosty deficyt dopaminy i noradrenaliny. Jednak współczesna wiedza o traumie, w tym prace takich badaczy jak Gabor Maté czy Bessel van der Kolk, rzuca na ten temat zupełnie nowe, momentami wstrząsające światło. Coraz częściej musimy sobie w gabinetach zadawać pytanie: ile z tego, co diagnozujemy jako ADHD, jest w rzeczywistości genialną, choć bolesną adaptacją układu nerwowe

Wypalenie u osób z ADHD to nie jest zwykłe przemęczenie, które można odespać w jeden weekend. To nie jest stan, z którego wyciągnie Cię krótki urlop czy dodatkowa kawa. To całkowite bankructwo zasobów poznawczych i emocjonalnych, wynikające z lat życia w trybie ciągłego nadwyrężania własnego układu nerwowego. Jako psycholodzy często widzimy pacjentów, którzy przychodzą z przekonaniem, że ich ADHD nagle się "pogorszyło", podczas gdy w rzeczywistości ich mózg po prostu wywiesił

Współwystępowanie ADHD i spektrum autyzmu, często określane w literaturze i społecznościach neuroatypowych jako AuDHD, to jedna z najbardziej paradoksalnych i wyczerpujących konfiguracji układu nerwowego. Przez dekady diagnozowanie obu tych stanów u jednej osoby było formalnie zakazane przez klasyfikacje medyczne, co sprawiło, że pokolenia pacjentów utknęły w martwym punkcie, zupełnie nie rozumiejąc sprzeczności własnej natury. W psychice osoby z AuDHD toczy się bowiem nieust

W powszechnej świadomości ADHD to nadmiar energii i chaosu, a depresja to smutek i bezruch. Wydawałoby się, że to dwa przeciwległe bieguny, które nie mają prawa się spotkać. Jednak w rzeczywistości te dwa stany bardzo często wchodzą w specyficzną, męczącą symbiozę. W gabinetach terapeutycznych nazywamy to często depresją wtórną do ADHD. Zrozumienie tego duetu jest kluczowe, ponieważ depresja u osoby neuroatypowej wygląda zupełnie inaczej niż ta klasyczna i – co najważniejsze

Życie z ADHD to dla wielu dorosłych znacznie więcej niż tylko walka z rozproszoną uwagą czy impulsywnością. To często wierzchołek góry lodowej, pod którym kryją się skomplikowane mechanizmy obronne. Kiedy do równania dopiszemy lęk społeczny oraz zaburzenie lękowe uogólnione (GAD), obraz neuroatypowości drastycznie się zmienia. ADHD przestaje być wtedy postrzegane jako „roztrzepanie”, a staje się fundamentem pod budowę struktur, które potrafią wycieńczyć nawet najsilniejszy or

Współwystępowanie ADHD i lęku tworzy specyficzną, męczącą dychotomię, którą w psychologii często określa się mianem funkcjonalnego paraliżu. W tym układzie lęk nie jest tylko dodatkowym ciężarem, ale staje się prymitywnym, biologicznym mechanizmem radzenia sobie z deficytami dopaminy. Osoba, której mózg naturalnie dąży do rozproszenia, podświadomie wykorzystuje kortyzol i adrenalinę, czyli hormony stresu, aby zmusić się do skupienia. Lęk działa tutaj jak swoista proteza uwagi

Gdy myślimy o ADHD, przed oczami mamy zwykle obrazek rozbieganego dziecka albo dorosłego, który wiecznie gubi klucze. To jednak tylko wierzchołek góry lodowej. Pod powierzchnią tych technicznych utrudnień kryje się coś znacznie mroczniejszego: trwająca dekady, cicha wojna o poczucie własnej wartości. Dla wielu moich pacjentów ADHD to nie tylko problem z koncentracją – to fundament, na którym latami budowano przekonanie: „jestem gorszy”. Jako terapeuci musimy jasno powiedzieć:

Obalam mit czerwonej flagi. W środowisku terapeutycznym od lat krąży chwytliwe hasło: „Jeśli psycholog twierdzi, że zna się na wszystkim, to znaczy, że nie zna się na niczym”. Brzmi to logicznie, niemal rynkowo – w końcu w dobie wąskich specjalizacji szukamy ekspertów od konkretnych „podzespołów” naszej psychiki. Jednak jako praktycy musimy sobie wreszcie szczerze odpowiedzieć na pytanie, czy człowiek to rzeczywiście zestaw odseparowanych od siebie modułów, które można napraw

Na naszych oczach formuje się nowa grupa osób o specyficznych potrzebach terapeutycznych. Są to ludzie doświadczający zjawiska nazywanego potocznie "przebudzeniem". Choć termin ten kojarzy się z duchowością dla psychologa jest to potężny proces redefinicji tożsamości, który źle poprowadzony może prowadzić do głębokiego cierpienia. Czym jest przebudzenie? Potocznie przebudzenie to moment "otwarcia oczu" i nagłe poczucie, że świat nie jest tylko materialną makietą, a my jesteśm

Życie z osobą uzależnioną rzadko przypomina to, co potocznie nazywamy „normalną relacją”. Towarzyszy mu ciągłe napięcie, niepewność i konieczność dostosowywania się do zmiennego nastroju, obietnic i kryzysów. Nadzieja miesza się z rozczarowaniem, miłość z lękiem, a troska z bezsilnością. Z czasem uwaga osoby bliskiej coraz bardziej skupia się na uzależnieniu: czy dziś będzie pił, brał, grał, oglądał? Czy wróci trzeźwy? Czy znowu straci pieniądze albo pracę? Wiele osób funkcjo

Dlaczego śnimy to, czego wolelibyśmy nie widzieć Większość ludzi traktuje koszmary jak coś złego. Coś, czego trzeba się pozbyć. „Źle spałam”, „to był straszny sen”, „znowu koszmar”. A jednak z punktu widzenia psychiki i układu nerwowego sprawa wygląda zupełnie inaczej. Bardzo często koszmar nie jest objawem problemu , tylko aktem regulacji – próbą poradzenia sobie z emocją, która na jawie została zablokowana, stłumiona albo zignorowana. Sen jako przestrzeń, w której puszcza

W dzisiejszym złożonym świecie, zrozumienie siebie i swojej tożsamości jest kluczem do zdrowia psychicznego i satysfakcji życiowej....

Anna od zawsze była osobą, która martwiła się więcej niż inni. Zwyczajne sytuacje, takie jak rozmowa z szefem czy wizyta u lekarza, wywoływały u niej silny niepokój. Jednak w ostatnich miesiącach jej lęki zaczęły narastać, aż w końcu zaczęły przejmować kontrolę nad jej codziennym życiem. W pracy coraz częściej unikała rozmów z kolegami, obawiając się, że zostanie źle zrozumiana lub skrytykowana. Zaczęła także unikać spotkań towarzyskich, bojąc się, że coś pójdzie nie tak, a o

Dorastanie w domu naznaczonym alkoholizmem lub innymi formami dysfunkcji może głęboko ukształtować życie człowieka. Jest to szczególnie...

Zaburzenia uwagi, takie jak ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) i ADD (Attention Deficit Disorder), są coraz bardziej...

Zaburzenia osobowości to złożona kategoria problemów psychicznych, które mają istotny wpływ na sposób myślenia, odczuwania i zachowania...

Czym tak naprawdę jest osobowość? To jedno z najbardziej fascynujących pytań, które towarzyszą nam przez całe życie, a odpowiedź na nie...

Anna, managerka marketingu w dużej korporacji, czuła się jakby wiatr wiał z siłą huraganu, pędząc ją na skraje wyczerpania. Kiedy rano...

Po narodzinach dziecka wiele kobiet doświadcza ogromnej radości i euforii. Jednak dla niektórych nowych mam, ta ekscytująca podróż może...